" مگر خواب اجل شيرين كند افسانه مارا..." فلك كور است دل شوريده در شور است ... صداى خنده واواز مي ايد زكوى مبرم امشب صداى ساز مي ايد دلم بى وقفه مي لرزد نمي دانم چرا تنگ است مي ترسد قدم لرزان بسوى كوچه مى ايم وبا خود زير لب مى گويم اهسته: خدايا ترس من از چيست ؟ عروس جشن امشب كيست؟ صداى همهمه با شيخ عاقد مي شود خاموش صداى شيخ مى ايد صداى اشنايى بعد مى كويد:بلــــــــــــــــــــــــــــــه!! ومردم يك صدا با هم مبارك باد ميگويند خداى من صداى اوست دلم در سينه مي افتد براى مدتى خاموش وناگه ناله اى در كوچه مي پيچد خداى من مبارك نيست بجگوييدم دروغ است انچه فهميدم نگار من عروس جشن امشب نيست ولى افسوس صداى ناله ام در ساز مي ميرد داماد شاد وسر خوش از نگارم بوسه مى گيرد فلك كور است دل شوريده در شور است ... خداي من چه كس ميگويد انسان ساكت وارام نشيند؟ چه كس ميگوید انسان بر لب اين بام نشيند؟ اگر مردم نمى دانند تو ايى ناديده مى دانى همين دختر كه امشب بلــــــه مى گويد عروسى را كه امشب ره به سوى حجله مى پويد قسم خورده عروس ماست عروس حجله گاه ماست كجا شد عهد وپيمانش؟كجا شد ان قسم هايش؟ يعنى ان عهد وپيمان هيج؟وفا وعشق وايمان هيج؟حتى خدا هم هيچ؟ عجب دارم چرا یارب تو خاموشى خداييكه مى دانم دلش زين هرزه بد نام مى گريد من امشب از خودم من امشب سخت بيمارم رفيقان باده برداريد شما اخر نمى دانيدعروسى را كه به حجله مى رانند تمام كشت وكارم بود نمى دانم چرا جغدان به روى بام من امشب نمي خوانند فلك كور است دل شوريده در شور است ... دلم ويران و رنجور است چرا مردم ره ان خانه را با شوق مى پويند؟. در ان خانه جز نفرت چه مى پويند؟ به عشق وعاشقى سوگند كه امشب را مبارك نيس نگارم شاد وخندان است درون حجله گاهش بوسه باران است عروس من ارزانى داماد اين عفريته ننگين كه روزى قبله گاهم بود من امشب باده مى خواهم برايم باده باز اريد! مرا در حفر بگذاريد مرا در حفر بگذاريد I LOVE YOU.I LOVE YOU.ILOVE YOU. I LOVE YOU .ILOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU. I LOVE YOU.I LOVE YOU. I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU. ILOVE YOU. ILOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.I LOVE YOU.ILOVE YOU. ILOVE YOU ي که من هيچ کلمه اي را براي گفتگو باتو شايسته تر از سکوت نيافته ام تودر تنهاي من هميشه هستي ، آرامم مي کني ،توانم مي بخشي ، نخلستان علي تو هستي... خسته شدم از هر چي كتاب و تست و جزوه بدم مياد پس كي اين كنكور لعنتى مياد امروز داشتم كتابامو ورق ميزدم كه آخر ادبياتم اين شعر مريم و كه قبلا نوشته بودم رو خوندم به ياد روزايى كه عاشق بودم سلام بهونه قشنگ من براى زندگي فداى مهربونيات اين نامه را واست نوشت! بد جورى تو صحن چشمام از غصه هام هر چي بچم جون خودت بازم كمه رفتم كنار آسمون فرياد زدم يا تو بيا به زندگی آغشته ام ودر امتداد آن چمدان به دست از عمر و عشق وطبيعت مى گذرم وآوازم كه مرزها نت هاى آن اند در فضا به آميزشى ابدى اويخته است چقدر از انهدام مى ترسم چمدانم آوازم منهدم مى شوند آن لحظه بيدار مي شوم قلبى كه براى تو مى تپيد اكنون چون كويرى خشك و سوزان شده است وتو چون تشنه اى كه در كوير به دنبال آب مى گشت خود را سيراب نمودى ورفتى اكنون من مانده ام وكوير وتنهايى وتشنگى در به روى همه بستيم ولى نتوان بست به خيال تو در خانه ى تنهايى را مرا صد بار اگر از خود برانى دوستت دارم به زندان جفايت هم كشانى دوستت دارم به پيش خلق اگر نتوان حديت عشق را گفتن درون سينه تنگم نهانى دوستت دارم به چشمان تو سوگند اى گل زيبا مرا هر چند سزاوار حريم خود ندانى دوستت دارم به جرم عشق صد زخم كارى بر جگر دارم جگر سهل است اگر خون هم فشانى دوستت دارم چه حاصل از جفا كردن چه سوز از مهر ورزيدن مرا لايق بدانى يا ندانی دوستت دارم... گفتم نگرم روى تو گفتم چه خوش از كار جهان گفتم چه بود حاصل آن این دل گمشده را یا به پناهت بپذ یر یا رها ساز که سرگشته عالم باشد... نسیم عشق ز کوی هوس نمی آید !... چرا که بوی گل از خار وخس نمی آید!... ز نارسائی آتشین ...فریاد که سوخت سینه وفریاد رس نمی آید!... بر رهگذار طلب آبروی خویش مریز که همچو اشک روان باز پس نمی آید!... زآشنائی مردم رمیده ام رهی که بوی مردمی از هیچکس نمی آید!... عشق با شناسنامه بی ربط نیست... وگذر فصلها و عبور سالها بر آن تاثیر می گذارد. اما دوست داشتن در ورای سن وزمان زندگی می کند... ودر آشیانه بلندش روز روزگار را دستی نیست. شما 20 سال بر سن معشوقتان بیافزایید آنگاه تاثیر مستقیم آن را بر احساستون بررسی کنید.
محکم بنشینید و خوشحال باشید
زیرا خداوند در فکر چیز بهتری برای شماست...
