همه رفتند و من ماندم و اين بختک سنگين سکوت! آنگاه که میله های قلبم را به همه نشان دادم ٫ تا هیچ کس جرات نگاه به آن را نداشته باشد؟ آنگاه که به روی دلم پرده تاریکیها کشیدم، تا هیچ کس جرات نگاه به آن زندان تاریک را نداشته باشد؟ آنگاه که تیغ های تنم را به روی هم سیخ کردم تا هیچ کس جرات نزدیک شدن به آن خسته را نداشته باشد؟ آنگاه بود که پیچک سبز نگاهت به دورمیله های قلبم پیچید و تا اوج سپیدیها رفت و توانست قفل سخت دلم را بگشاید... او که با خنجر عشق به جان دلم افتاد و تیغ هارا کند و دلم را آکنده از لطافتی کرد که زلال تر از آب روانی است........... اون تو بودی...تو !!... عشـــــق عشـــــــق عشــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــق عشـــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــق عشق عشــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــق عشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشـــــــــــــــــــــــق عشـــــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــق عشـــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــــــــــق عشــــــــــق عشـــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــق عشــــــــــــــــــــــــــق عشـــق عشــــــــــق عشــــــــــــق عشــــــــــــــــق عشق عشـــق عشــــــق عشـــــــــــــق عشـــــــق عشــق عشق من بودم و غروبی سرخ که نشان از تاريکی تلخی داشت به ذهنم فشار آوردم تا تو را به خاطرآورم ولی هر چه سعی کردم به ذهنم هم نيومدی همان لحظه که خورشيد خانم داشت می رفت به خاطرم اومد که تو تمام هستی من بودی و لی نميدانستم که به زيبا یهای دنيا نبايد دل بست به تويی که زيبايی محض بودی آنروز غروب عشق من بود من فهميدم که وعده گلرخان وفايی ندارد شکوه هايی که از تو داشتم به فراموشی سپردم و گفتم که بايد او را زخاطر برد خورشيد رفت و شب امد ولی من هنوز روز را نديده ام اگر هر غروب طلوعی دارد ولی اين غروب طلوعی ندارد حالا ديگر من مانده ام و يک دنيا تاريکی غروب عشق اگر غمگين بود ولی برایم دوست داشتنی بود من به پیشنهاد بعضی از دوستان قالب وبلاگ رو عوض کردم واین قالب رو جایگزین کردم.... آدما از عشق هم دلگیر می شند آدما رو عشقشون پا می زاردند آدما ...آدمو تنها می ذارند!!... منو دیگه نمی خوای خوب می دونم تو کتاب دلت اینو می خونم ....
همه رفتند و من ماندم و يک سنگ صبور!
همه رفتند و من ماندم و يک وحشت نو!
همه رفتند و من ماندم و يک توده ی غم!
همه رفتند و من ماندم و اين جسم ضعيف!
همه رفتند و من ماندم و اين روح کثيف!
همه رفتند و من ماندم و اين قلب سياه!
همه رفتند و من ماندم و يک بار گناه!
همه رفتند من ماندم و يک دست تهی!
همه رفتند و من ماندم و يک برگه سوال!
همه رفتند و من ماندم و يک خواب دراز!
همه رفتند و من ماندم و من ماندم و من؛ من به همراه گناه!
من به همراه هزاران غيبت؛ من به همراه هزاران تهمت!
من به همراه هزاران کلک و نامردی!
وای بر من که نبودم عاقل! که نبودم عاشق!
حال ديگر دير است؛ حال ديگر خبر از توبه و بخشش نبود!
حال ديگر همه رفتند همه!
همه رفتند و نخواندند يک حمد!
همه رفتند و نکردند دعا!
همه رفتند و ندادند
يک دانه ی خرما به کسی!
حال من ماندم و يک حسرت نو...
فراموشی را بستاییم
زیرا که یاد ما را پس از مرگ
نزدیک ترین دوست زنده نگاه میدارد
فراموشی را با دردناک ترین نفرین ها
بیامیزیم
زیرا انسان دوستانش را فراموش می کند
کتابهایی را که خوانده فراموش می کند
و رنگ مهربان نگاه یک رهگذر را
آن را هم فراموش می کند...
محکم بنشینید و خوشحال باشید
زیرا خداوند در فکر چیز بهتری برای شماست...
