می دونی؟

 آسمون هميشه آبی نيست!
هميشه صافم نيست!

گاهی ابريه و گاهی بارونی!...
و از آسمون هميشه هم بارون نمی باره!

خُب،
اين طبيعتشه
ولی همون موقعهايی هم که داره بارون می باره، برو بشين پای درد و دل آسمون ببين چی می گه؟!

 چرا داره گريه می کنه،

دلتو بده به آسمون و عوضش ازش چندتا ستاره بگير!...

می دونی؟
گاهی آسمون پر ستاره است،
ولی يه ستاره ميون اون ستاره ها، بزرگتر، قشنگتر و درخشانتره...
اون ستاره ی تو که من،
اسمشو گذاشتم ستاره ی "تو"

می دونی؟
وقتی با ستاره ی "تو" حرف می زنم،

 وقتی بهش خيره می شم يا بهش چشمک می زنم،

هميشه ازم يه چيزی می پرسه
می گه: "دوسَم داری؟
منم می گم: "دوسِت دارم
ولی ديشب از من يه سوال ديگه پرسيد!...
گفت: "تو چرا هيچ از من نمی پرسی که دوسِت دارم يا نه؟
منم ازش پرسيدم: "تو چی؟ دوسَم داری؟
می دونی چی گفت؟
گفت: "قلبتو بده
گفتم: "چه جوری؟"
گفت: "چشماتو ببند، يه نفس عميق بکش و خودتو رها کن. قلبت پرواز می کنه و خودش مياد پيشم.
منم همون کاری رو کردم که ستاره گفت. ستاره قلبمو گرفت و روش يه چيزی نوشت و بعد پَسِش داد.
می دونی چی نوشته بود؟
نوشته بود: "دوسِت دارم...
نوشته ی ستاره ی "تو" رو قلبم موند. هنوزم هست. تا آخرم می مونه
چرا؟
چون بهم گفت: "حقيقت هيچ وقت نابود نمی شه! چون چيزی است که بايد وجود داشته باشد.
راستی!
بيا ايندفعه که داره بارون مياد بريم پشت پنجره و به درد و دل آسمون گوش کنيم.
وقتی شب می شه، بيا دو تايی به ستاره ها نگاه کنيم!...
وقتی می خواهيم بخوابيم بيا با هم به ماه شب بخير بگيم!...
و وقتی صبح می شه، بيا طلوع خورشيد رو که پر از عشق با هم نگاه کنيم!...
باشه که عاشق بمونيم!

تا آخرش...