در زمينی كه ضمير من و توست
از نخستين ديدار
هر سخن ، هر رفتار
دانه هائی است كه می افشانيم
برگ و باری است كه مي رويانيم
آب و خورشيد و نسيمش  “ مهر ” است ،

گربدان گونه  كه بايست به بار آيد
زندگی را به دل انگيزترين چهره بيارايد
آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف
كه تمنای وجودت همه او باشد و بس
بی نيازت سازد ، از همه چيز وهمه كس.

فریدون مشیری