شبی پسر کوچکی یک برگ کاغذ به مادرش داد،مادر در حال آشپزی بود و دستهایش را به حوله تمیز کرد و نوشته ها را با صدای بلند خواند پسر کوچولو با خط بچه گانه نوشته بود : تمیز کردن باغچه 500 تومان ،مرتب کردن اتاق خواب 500 تومان،مراقبت کردن از برادر کوچکم1000 تومان،بیرون بردن سطل زباله500 تومان،نمره ریاضی خوبی که گرفتم 500 تومان،جمع بدهی شما به من 3000 تومان مادر به چشمان منتظر پسرش نگاهی کرد و چند لحظه خاطراتش را مرور کرد،سپس قلم را برداشت و پشت برگه صورتحساب پسرش این عبارات را نوشت: بابت سختی 9 ماه بارداری که در وجودم رشد کردی،هیچ! بابت تمام شب هایی که بر بالینت نشستم وبرایت دعا کردم ،هیچ! بابت تمام زحماتی که در این چند سال کشیدم تا تو بزرگ شوی ،هیچ! بابت غذا ،نظافت تو ،اسباب بازی هایت ،هیچ! و اگر تمام اینها را جمع ببندی خواهی دید که هزینه عشق واقعی من به تو هیچ است. وقتی پسر ان چه را که مادرش نوشته بود خواند ،چشمانش پر از اشک شد و در حالی که به چشمان مادر نگاه میکرد،قلم را برداشت و زیر صورتحساب نوشت:قبلا به طور کامل پرداخت شده... « سبب نام نهادن نوروز ازآن بوده است که آفتاب در هر365شبانه روز و ربعی به اول دقیقه حمل بازآید و چون جمشید از آن آگاهی یافت نوروز نام نهاد، پس از آن پادشاهان و دیگر مردمان به او اقتدا کردند و آن روز را جشن گرفتند و به جهانیان خبر دادند تا همگان آن را بدانند و آن تاریخ را نگاه دارند و بر پادشاهان واجب است که آیین و رسم ملوک را یه جای آورند ، از بهر مبارکی و خرمی کردن در اول سال و هر کس در نوروز جشن کند تا نوروز دیگر عمر در شادی گذراند.»( نوروزنامه خیام نیشابوری ،شاعر قرن ششم هجری) ما ایرانی هستیم ، مردمانی با رسوم و سنتهای به جا مانده از نیاکان و گذشتگانمان، وارثان فرهنگ غنی و پربار، فرهنگی که اگر به دور از رنگ و لعاب قرار گیرد زیباست. اگر بخواهیم سنت های اجتماعی را به صورت کارکردی مورد بررسی قرار دهیم شاخص ترین کارکرد همان انسجام و ایجاد روحیه وحدت بخش است. انسجام یافتن ، همدلی را سبب می شود و همدلی سبب می شود در کنار یکدیگر آرامش یافته و بردبار شویم. یکی از زیباترین سنت هایی که در راه است نوروز است ، نوروز زمانی برای تحول یافتن است ، زمانی برای ریزش بدیهاست و زمانی برای دست یافتن به زیباترین حال ها . اجتماعی کوچک را در روز اول نوروز شاهد هستیم در جمع بزرگی از بزرگان فامیل و همه بر گرد سفره هفت سین با یک دل شدن وحدت خود و اتحادی دیگر را نشان می دهیم. همچنان که دورکیم بیان می دارد« در مراسم ها و تشریفات جمعی حس همبستگی گروهی تائید و تقویت می شود و تشریفات و شعائر از نظر دورکیم ، برای پیوند دادن اعضای گروه ضروری است.» ( آنتونی گیدنز ، جامعه شناسی: 504) این سنت دیرینه ایرانی نشان می دهد که ایرانیان در هر زمان خواستار همبستگی هستند ولی متاسفانه این مراسم در مسیر خود دچار انحرافاتی شده است. تجمل گرایی ، چشم و هم چشمی به عنوان معضلاتی بزرگ بر سر راه پویایی این سنت قرار گرفته است. امید است که ما ایرانیان به اصالت های خود باز گردیم و آنها را هرچه پررنگ تر برای نسل های بعد به یادگار بگذاریم. نوروز بر همگان خوش باد
نوشته شده در جمعه بیست و یکم فروردین 1388ساعت
21:55 توسط ساره| |
نوشته شده در شنبه یکم فروردین 1388ساعت
0:34 توسط ساره| |
